Podium Creatieve Ondernemers

Podium Creatieve Ondernemers

Dag magisch, mooi mens,
 
Wat fijn dat je mijn werk komt bekijken. Wat voel jij bij deze kunstwerk kaarten…?

Julie Coco is mijn naam, ik geef gehoor aan mijn roepnaam Coco. Ik ben 33 jaar en trotse moeder van twee heerlijke meiden ( 6 en 2 jaar ). Naast mijn partime-job mag ik o.a. mijn eigen tijd invullen met mijn creatieve droom.

Ik ben dankbaar dat ik mijn passie heb gevonden om vanuit mijn ziel te werken en te creëeren met mijn handen. Op intuïtie en gevoel heb ik deze wenskaarten gemaakt met een begeleidende veelbetekende tekst in de binnenkant.


De kaarten worden als set van drie verkocht voor €9,95 inclusief 3 goudkleurige enveloppen, exclusief verzendkosten ( € 2,88 ). Na aankoop contact zal ik de betaalwijze delen.

Naast deze magische wenskaarten, maak ik ook persoonlijke kunstwerken. Ik werk met alcoholinkt en bladgoud op speciaal mileuvriendelijk yupo papier. De opdracht kan geheel naar wens van de klant, of door invoelen op intuïtieve wijze gemaakt worden. Alles kan en mag in overleg. Laat me vooral weten wat ik voor jou kan maken en betekenen.

Mocht je de kaarten willen bestellen of heb je andere vragen? Dan kan je mij een berichtje sturen op mijn social accounts: 

Mail: jcmagicart@hotmail.com

Instagram: @jc.magic.art

Facebook:  @jc.magic.art


Uiteraard zou ik het heel leuk vinden als je mij wilt volgen op mijn social media accounts. En wie weet heb ik binnenkort een berichtje van jou voor een bestelling? 
Ik kijk er naar uit.


Magische groet,

 

Julie Coco

 

                                                                                              ***

‘Us women, we have these amazing superpowers, but we’re sitting on them.’
Ik ben met Eva en Rene in comedyclub Stand Up New York, als Ashley Morris deze scherpe opmerking maakt op haar podium. Tegenover mij aan hetzelfde tafeltje rolt acteur Billy Magnussen om de paar minuten nog net niet van zijn stoel van het lachen om de grappen en grollen van Ashley. Nu ben ik verder niet zo van het ‘celebrity-spotten’ maar ik moet de neiging onderdrukken om stiekem een foto van hem te maken en naar Geert te appen. Dit is te synchroon om niet te delen met hem. Anderhalve week eerder hebben Geert en ik samen de Netflix-serie Maniac gebingewatched (lees: binnen drie avonden en nachten alle afleveringen gekeken), waarin onze Billy best een prominente rol speelt.

Helaas, aan het eind van de avond is Billy verdwenen als ik terug kom van een toiletbezoekje. De rekening wacht wel op mij: ik zie dat ik voor drie witte wijntjes maar liefst 42 euro mag afrekenen. En al hebben Eva en Rene alleen maar ieder een watertje en een cola gedronken, voor hen moet ik ook nog eens 18 euro per persoon betalen.
Troost: Het geld dat vanavond wordt opgebracht, is voor een deel bestemd voor The readlight district van New York. Jonge prostituees krijgen daar de kans om in een programma te stappen waar ze begeleid worden om uit de prostitutie te stappen en een opleiding te volgen die een wat hoopvoller en constructiever leven belooft. Een heel mooi initiatief, vind ik zelf.

Wat ik van New York vind? Mijn eerste reactie: wat een lawaai, wat een herrie, wat een getoeter! Mijn kinderen liepen door de drukke straten en reden de metro alsof ze nooit iets anders hadden gedaan, maar ik voelde me enigszins ontheemd. Pas toen we de tweede dag naar Central Park gingen dacht ik: Okay, ik zou het hier het best wel eens leuk kunnen vinden. De energie in Central Park is heel hoog, ze inspireerde me om op een bankje te gaan zitten en alleen maar een beetje gelukkig voor me uit te staren. – Tweede op mijn lijst van favorieten staat China Town, misschien door mijn Indische afkomst, maar ik voelde me meteen thuis toen we in een park belandden waar tientallen Aziatische vrouwen aan tafeltjes samen kaartten en andere spelletjes deden. Op de houten bankjes die door het hele park verspreid staan zaten oude mannetjes samen te keuvelen, of geliefden ongeneerd te zoenen met elkaar. En niemand, écht niemand zat op zijn mobiel. Iedereen maakte contact met elkaar. Ik ben serieus onder de indruk van deze community.

Ohh, zoveel meegemaakt, zoveel gezien, zoveel geabsorbeerd. Teveel om op te noemen. Met glinsterende ogen wil ik nog even zeggen dat het supercool was om samen met Eva en Rene naar het appartementencomplex van Friends te gaan, om dat van dichtbij te zien en daar samen te ontbijten. Dat het sowieso geweldig was om dit avontuur samen met mijn heerlijke kinderen te beleven.

En nu ik sluit af met de woorden die ik gister ook naar een ParisBooks-auteur die in New York woont mailde: ‘Ik heb voor het huis van Carry Bradshaw gestaan, ik kon zelfs door de ramen naar binnen gluren. Now I can die in peace…. ‘

Een groot deel van mijn leven ben ik voornamelijk bezig geweest met mijn binnenwereld. Ik was (en ben) daar heel ambitieus in. Ik weet dat wij veel meer zijn dan ons lichaam en onze emoties, en dat onze grootste schatten zich in onszelf bevinden. Door meditatie en andere oefeningen kunnen we in contact komen met onvoorwaardelijke liefde en andere hogere vermogens in onszelf. Wij kunnen de wereld transformeren naar een andere orde, eentje waar liefde centraal staat, en niet macht(smisbruik).

Heel mooi natuurlijk, en ook heel waar, vind ik nog steeds. Maar toch, ik kon wel veel mediteren en proberen zo liefdevol mogelijk te leven, toch miste ik ik iets in mijn leven. Mijn liefde en spiritualiteit betaalden de rekeningen niet, en al heb ik altijd kunnen zorgen dat er brood op de plank is, en dat mijn kinderen en ik een dak boven ons hoofd hebben, toch was het nog regelmatig struggelen, voelde ik vaak de druk van niet op tijd mijn rekeningen kunnen betalen. En wilde ik ook verre reizen kunnen maken met mijn kinderen. En andere dingen die (veel) geld kosten. Daarnaast gaf ik dan wel veel aandacht en liefde aan de mensen om me heen, maar kreeg daar regelmatig shit voor terug. Onbewust zullen sommige mensen gevoeld hebben, dat ik niet respectvol was naar mezelf, en die respectloosheid kreeg ik van hen terug. Over spiegelen gesproken…

Toen kwam Geert in mijn leven, en alle ingesleten patronen die ik jaar in jaar uit enthousiast (en deels onbewust) bleef herhalen kwamen volledig voor het voetlicht. Alsof iemand een schijnwerper op mijn onbewuste gedrag zette en zei:’ Kijk Michelle, dit doe jij, dit creëer jij in je leven.’ Ik had geen keuze, in deze relatie, waarin ik in eerste instantie natuurlijk graag projecteerde op Geert als er iets mis ging, werd ik na elke controntatie op mezelf teruggeworpen en kwam die schijnwerper weer en die stem. En ontdekte ik, hoe ik onbewust mezelf in de slachtofferrol hield. Het is goed om heel bewust je slachtofferrol te doorvoelen, om die serieus te nemen. Maar daarna moet je die loslaten. En het is voor mij allang tijd om die te laten gaan.

Geert leerde me om mijn mannelijke kwaliteiten te ontwikkelen, daadkracht, voor mezelf opkomen, geld verdienen, een bedrijf runnen. Geert leerde me, en leert me nog steeds, om in contact te komen met de onvoorwaardelijke liefde in mezelf, en onvoorwaardelijk van hem te houden. Believe me, that’s work in progress… Maar het is ook goed om te zien hoeveel we al hebben gedaan, en bereikt.

‘Het meisje dat aan de oever verscheen’ is er bijna, 7 mei arriveert ze gedrukt en wel op ons hoofdkwartier. Bloed, zweet en tranen zitten erin. Zoals het leven zelf vaak is. Ik meen het als ik zeg dat ik Geert de beste schrijver vind die ik ken, al voor ik verliefd werd op hem vond ik dat al. Dit nieuwe boek voelt anders dan zijn voorgaande boeken, en heel compleet. Het is een boek van een briljante schrijver die door een hel ging, en opnieuw zijn weg moest vinden. Ik vind dat hij daar absurd goed in is geslaagd. Ik ben trots op hem. Ik ben trots op mezelf. Ik ben trots op onze kinderen voor wie het ook niet altijd even makkelijk was. En natuurlijk, ben ik trots op Het meisje dat aan de oever verscheen.

Dat ze het hart van elke lezer die haar beroert met zijn ogen, mag vervullen met liefde, en zijn bewustzijn mag verruimen. Want dat is haar doel, neem dat maar van mij aan…
(Inmiddels is Het meisje dat aan de oever verscheen, een groot succes, en geeft Geert door Nederland en België lezingen over dit boek, waarbij ik ook een deel van de lezing invul. Het is geweldig inspirerend om dit samen neer te mogen zetten en zoveel mensen blij te maken met ons verhaal)

Waar vrouwen samenwerken in liefde en professionaliteit ontstaat magie, een soort van inspiratie die nog dagenlang na blijft zinderen. En het leuke is, het zijn vaak de verschillen die ons nog sterker maken.

Om maar eens een grappig voorbeeld te geven: toen de drie opmaakvoorbeelden binnenkwamen voor ons Schrijfboek, kozen Jet, Jacqueline en ik alle drie een andere opmaak.
En steeds weer blijkt, na drie jaar samenwerken binnen Paris Books, door de ‘Schrijfkalender’ te ontwikkelen en nu weer ‘Schrijf je boek in 1 jaar ‘samen neer te zetten, dat verschillen er voornamelijk zijn om te vieren. Jet, Jacqueline en ik versterken, inspireren en upliften elkaar, in ons werkleven maar zeker ook privé, omdat die elkaar nogal eens willen overlappen.
Vorige week hadden we een meeting waarin alle laatste punten op de i werden gezet voordat het Schrijfboek naar de drukker gaat.
In mei kunnen we ons gezamenlijke tweede kindje in onze armen sluiten, en dat laten we natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. Ik houd jullie op de hoogte over ons ‘kraamfeestje’!